babe van de maand: Chyler Leigh

Ik was dol op Lexie in Grey’s anatomy en vond het erg jammer toen ze de serie verliet. vind het wel leuk dat ik haar in de pilot van de nieuwe serie Supergirl weer zag ook al herkende ik haar niet meteen.

Chyler Leigh Potts (Charlotte, 10 april 1982) is een Amerikaans film- en (vooral) televisieactrice. Ze heeft onder meer terugkerende rollen in That ’80s Show, Th
e Practice en Grey’s Anatomy achter haar naam. In 1997 debuteerde ze als filmactrice in Kickboxing Academy.

Behalve als actrice is Leigh sinds haar twaalfde in verschillende media te zien als model, voor onder meer Coca-Cola en Wendy’s.

 

babe van de maand: Emilia Clarke

ze speelt een van mijn lievelingskarakters in Game of Thrones maar denk niet dat ik haar zo snel zou herkennen als ik haar in het echt zou zien.

 Emilia Clarke (Londen, 26 oktober 1986) is een Britse actrice. Ze is vooral bekend van haar rol als Daenerys Targaryen in de serie Game of Thrones.

Clarke is geboren in Engeland, en is opgegroeid in Berkshire. De vader van Emilia is een geluidstechnicus en haar moeder een zakenvrouw. Haar jongere broer studeert politiek. De interesse voor acteren kwam op driejarige leeftijd na het zien van de musical Show Boat waar haar vader toen bij werkte. Voordat ze studeerde aan Drama Centre London en afstudeerde in 2009, ging Clarke naar school in St Edward’s (2000-2005) en Rye St Antony.

Clarke speelde in twee toneelstukken op St. Edwards en tien toneelstukken op Drama Centre London. Daarnaast was ze ook te zien in de Company of Angels-productie van Sense in 2009 en een reclame voor Samaritans. Haar eerste tv-rollen waren Saskia Mayer in een aflevering van Doctors in 2009 en Savannah in de Syfy-film Triassic Attack in 2010. Het tijdschrift Screen International noemde haar een van de aanstormende talenten van Groot-Brittannië.

In 2010 werd ze gecast als Daenerys Targaryen in de Amerikaanse fantasieserie Game of Thrones, die gebaseerd is op de boekenreeks Het Lied van IJs en Vuur van George R.R. Martin. Oorspronkelijk ging deze rol gespeeld worden door Tamzin Merchant, maar om onbekende redenen werd ze vervangen. Clarke won de EWwy Award voor Best Supporting Actress in a Drama in 2011 voor haar rol als Daenerys. In maart 2013 speelde Clarke de hoofdrol Holly Golightly in de Broadway-productie van Truman Capote’s Breakfast at Tiffany’s. In mei 2013 werd bekendgemaakt dat Clarke zou meespelen in de film Garden of Last Days, maar twee weken voor de productie zou beginnen werd de film geschrapt.

In september 2012 had Clarke een relatie met Seth MacFarlane. Op 20 maart 2013 werd bekend dat ze hun relatie beëindigd hadden.

bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Emilia_Clarke

babe van de maand: Alona Tal

Ik vond haar geweldig als Jo in de serie Supernatural en als Kelly in de serie Cult. en ze heeft ook nog eens een hele goede stem.

Alona Tal begon haar carrière in Israël. Later verhuisde ze naar New York. In 2004 speelde ze haar eerste rol in een Amerikaanse serie. Ze acteerde in 10 afleveringen van Veronica Mars. In 2008 speelde ze een hoofdrol in de film College. In 2013 had ze een kleine rol in Broken City met Russell Crowe en Mark Wahlberg. Tal speelde gastrollen in tv-series zoals Ghost Whisperer en The Mentalist. Ook speelde ze een rol in de amerikaanse tv-serie supernatural

babe van de maand: Angela Schrijf

ik kijk niet veel Nederlandse series of films maar heb vroeger wel naar Goede tijden slechte tijden gekeken in de begin periode en vond de film daglicht met haar erg goed.

Angela Schijf werd bekend als Kim Verduyn (1996–1999) in de soapserie Goede tijden, slechte tijden. Later speelde ze vooral in Nederlandse speelfilms, zoals Ik ook van jou en Van God Los.

Sinds 2007 speelt Schijf de rol van rechercheur Eva van Dongen in de succesvolle televisieserie Flikken Maastricht, waar ze samen met Victor Reinier de hoofdrol in speelt. De serie wordt wekelijks door bijna twee miljoen mensen bekeken. In 2014 wint zij samen met haar collega’s de Gouden Televizierring voor Flikken Maastricht met 46% van de stemmen.

In 2013 was Schijf te zien in de boekverfilming Daglicht. De thriller is gebaseerd op het gelijknamige boek van Marion Pauw. Voor deze verschijning heeft Schijf de Rembrandt Awards voor beste actrice gewonnen. Verder gaat zij in April 2015 meedoen als jurylid aan Superkids.
Angela Schijf trouwde op 3 juli 2002 met de Belgische acteur en zanger Tom Van Landuyt en heeft hierdoor sinds 2013 ook de Belgische nationaliteit. Samen hebben ze drie dochters.

babe van de maand: Carice van Houten

Ik vind haar geweldig in de serie Game of thrones maar blijf de film Minoes leuk vinden.

Carice Anouk van Houten (Leiderdorp, 5 september 1976) is een Nederlandse actrice, zangeres, radiopresentatrice en ambassadeur van het Wereld Natuur Fonds. Voor haar toneelwerk won ze in 2003 de Colombina voor haar rol van Macha in Een meeuw van Tsjechov onder regie van Theu Boermans bij De Theatercompagnie. Ze is winnaar van vijf Gouden Kalveren, zes Rembrandt Awards en tal van andere prijzen. Haar met een Gouden Kalf bekroonde rol in Zwartboek (2006) betekende de start van een internationale carrière. Op 1 december 2014 won zij in Ierland een Angela Award.

Carice van Houten werd geboren als dochter van Nederlands-Schotse schrijver, musicoloog en filmhistoricus Theodore van Houten (1952) en Margje Stasse (1950), hoofd personeelszaken bij Teleac/NOT. Carice is vernoemd naar de enige dochter van de Britse componist Edward Elgar, Carice Irene (1890-1970). Samen met haar twee jaar jongere zus Jelka groeide ze op met kunst en cultuur. Haar vader nam zijn twee dochters regelmatig mee naar musea, theatervoorstellingen en films uit de klassieke cinema. Als kind nam Carice klarinetlessen en al op jonge leeftijd ambieerde ze actrice of schrijfster te worden. In 1981 zijn haar ouders gescheiden. Ze bracht haar jeugd door in een huisje in het bos van Amelisweerd en groeide zowel bij moeder als vader op. Haar moeder hertrouwde, maar ook dat huwelijk liep stuk toen Van Houten 17 jaar oud was. Hierover vertelde ze: “Ik hield van die man. Ik wist hoe kwetsbaar en ongelukkig hij was en begreep het wel. Maar ja, ik voelde me wel weggeworpen.”

De doorslag om ooit actrice te worden gaf het zien van de musicalfilm Annie (1982). Ze raakte als middelbare scholier betrokken bij het toneel. Zo speelde ze in 1993 de titelrol in Tijl Uilenspiegel, een toneelstuk van Hugo Claus, op het St. Bonifatiuscollege in Utrecht. In haar tienerjaren stond Van Houten bekend als een denker die niet veel sprak, terwijl haar zus Jelka werd beschreven als veel extraverter. Na het Atheneum studeerde zij aan de Kleinkunstacademie, Amsterdam, waar ze het eerste jaar overdeed, terwijl zij weer bij haar vader ging wonen. Ze beschreef zichzelf in deze periode als “zwerfkatje” dat moeilijk alleen kon zijn en geen discipline had. Ze studeerde hier in juni 2000 af. Tijdens de opleiding werd ze ontdekt door regisseur Hans Kemna. Hij introduceerde haar aan zijn collega Job Gosschalk, die haar een rol gaf in de televisieserie Het Labyrint. Deze 13-delige serie werd in het najaar van 1997 uitgezonden.

Tijdens haar derde jaar aan de Kleinkunst werd Van Houten opgemerkt door Martin Koolhoven. Hij bood haar een auditie aan voor de telefilm Suzy Q (1999) en ze werd uiteindelijk uit ruim 80 kandidaten gekozen voor de hoofdrol. Koolhoven sprak vol lof over de actrice. Daar ze zelf vertelde dat ze eigenlijk ‘maar wat deed’, zei de regisseur dat ze “een zuiver talent is dat heel puur speelt”, maar gaf wel toe dat ze “niet de meest gedisciplineerde persoon” was. De film werd een van de grootste successen van 1999 en leverde de actrice een Gouden Kalf op. Dit werd gevolgd door een Pisuisse-prijs, die ze in ontvangst mocht nemen als ‘meest veelbelovende eindexamenleerling’. Van Houten werd onthaald als een van de nieuwe talenten. In 2000 kreeg ze de Top Naeff-prijs, een aanmoedigingsprijs voor Theaterschoolstudenten.[9] De actrice werd regelmatig gevraagd of het Gouden Kalf te vroeg kwam. Zelf vond ze van niet, omdat ze er weinig waarde aan hechtte.

Van Houten gasteerde in september 2000 bij het Noord Nederlands Toneel en maakte bij dit gezelschap haar debuut als Polly in de Driestuiversopera, die op 14 oktober dat jaar zijn première beleefde. Intussen nam regisseur Koolhoven opnieuw contact met haar op en bood de actrice de vrouwelijke hoofdrol aan in AmnesiA (2001), haar eerste film die in de bioscoop werd uitgebracht. Ze speelde erin een rol die speciaal voor haar werd geschreven. In dezelfde periode sprak Van Houten in een interview over haar kijk op acteren: “Ik trek de kleren aan van mijn personage en zeg haar teksten, maar verder ben ik gewoon mezelf. Ik transformeer nooit helemaal tot een ander iemand”.

In haar volgende film Minoes speelde ze samen met (echte en virtuele) katten. Het was opmerkelijk dat Van Houten de hoofdrol vertolkte, omdat ze zelf allergisch is voor de diersoort. Ze moest pillen slikken om allergische reacties in bedwang te houden. Het was een rol waarvoor ze naar eigen zeggen veel schaamteloosheid en fantasie moest hebben. De film werd niet alleen in Nederland, maar ook in het buitenland een groot succes. De pers was zeer onder de indruk van Van Houten. Dagblad Trouw sprak tevreden over haar “fijnzinnige speelstijl”; een andere recensent schreef dat ze “de show stal” en “met de juiste balans tussen dier en mens dimensie gaf aan een onwaarschijnlijk personage”. In 2002 mocht ze haar tweede Gouden Kalf in ontvangst nemen voor haar rol in de film. Het betekende voor de actrice haar doorbraak bij het grote publiek.

Hierna keerde Van Houten terug naar het theater. Ze speelde van september 2001 tot en met maart 2002 een jonge vrouw uit de jaren 30 in de musical Foxtrot. Ze heeft toegegeven een hekel te hebben aan musicals, maar nam de rol als een ode aan Annie M.G. Schmidt, die met dezelfde musical in de jaren 70 geschiedenis schreef. De regisseur van Foxtrot, Ruut Weissman, vertelde in een interview dat hij al onder de indruk was van de actrice toen ze nog een leerling van hem was aan de Toneelschool, maar dat hij haar in die periode niet kon plaatsen in een rol omdat “dat voortrekken zou zijn”. Vervolgens speelde ze in twee toneelstukken, Hedda Gabler en Een Meeuw. Vooral voor haar vertolking van een gothic-meisje in Een Meeuw kreeg ze veel positieve reacties van critici. Ze vertelde dat het een zware rol was, omdat ze elke avond moest huilen in sommige scènes.

In 2003 was ze opnieuw op het witte doek te zien, ditmaal in de film De Passievrucht. De Telegraaf noemde haar een ‘eenzaam zonnestraaltje’. Een jaar later was ze te zien in de rockopera Ren Lenny Ren, waarbij de aandacht vooral uitging naar het duo Acda en De Munnik. Het was een grote productie en ze deelde de rol met actrice Bracha van Doesburgh. Ze koos ervoor niet fulltime mee te werken omdat ze het inmiddels ook druk had met de nieuwste film van Paul Verhoeven, waarvan de voorbereidingen al in 2004 bezig waren.

In 2005 was Van Houten te zien in twee jeugdfilms; Lepel en Knetter (regisseur Martin Koolhoven). Ze sprak er positief over en vertelde dat ze het leuk vond om “op een bepaalde manier in de gedachten te blijven van kinderen”. Ze was dan ook vooral trots op Knetter. Hierin werkte ze voor de derde keer samen met Martin Koolhoven.

In het begin van 2004 begonnen de audities van Zwartboek (2006), Paul Verhoevens eerste Nederlandse film in jaren. Toen Van Houten auditie deed, was het voor hem al vrij snel duidelijk dat ze de rol zou krijgen. Naar eigen zeggen wist hij al een half uur later dat zij de geschikte kandidate was. Ze had besloten er zich niet al te veel op voor te bereiden en vooral op haar instinct te vertrouwen. Aanvankelijk was er weinig zekerheid of de film wel tot stand zou komen, omdat het een groter budget vereiste dan gebruikelijk was in Nederland. Na veel oponthoud begonnen haar draaidagen in september 2005. In een column die ze destijds bijhield, schreef ze dat ze er ongekende luxe meemaakte. Ze sprak vol lof over haar samenwerking met Verhoeven, en was hem dankbaar dat hij haar “alle vrijheid gaf” en haar “droeg op een blaadje” op de set. Niettemin keek Van Houten later terug op haar draaidagen als een zware periode: “Mijn eerste heel zware rol. We draaiden belachelijk lange uren en Paul is een veeleisende regisseur. Mijn taaiheid heeft me toen overeind gehouden.” In een interview uit 2006 hervatte ze:

Het was geweldig om te doen, maar ook zwaar. De druk van de hoofdrol, lange draaidagen, het flinke budget, de vooroordelen van wéér een film óver de oorlog… Maar Paul heeft me fantastisch gesteund. In de film zit een scène waarin ik als verrader tweehonderd liter nepkak over me heen krijg. Ik was half naakt, had het ijskoud, en die nepstront stonk vreselijk! ‘Verdomme Paul, straks trek ik je ook die kak in’, zei ik. Toen de scène erop stond, stond hij inderdaad al klaar voor z’n poepbad. Ik vond dat zó’n geweldig moment! Ik ben echt van die man gaan houden.”

Naast Zwartboek was Van Houten in 2006 te zien in de speelfilm Ik omhels je met 1000 armen van Willem van de Sande Bakhuyzen, naar het gelijknamige boek van Ronald Giphart. Van de Sande Bakhuyzen vertelde Van Houten dat de film zou afwijken van het boek en daarom had ze het niet gelezen. Ze kon goed opschieten met haar tegenspeler Tijn Docter, met wie ze al speelde bij de Theatercompagnie.

In 2007 werd zij door het publiek van de Nederlandse Filmdagen in Utrecht gekozen tot ‘Beste Nederlandse actrice aller tijden’. Ze won een Rembrandt voor haar rol in Alles is Liefde. Ze kreeg de rol in die film “als bedankje” van scenarioschrijfster Kim van Kooten. Het was geen hoofdrol, maar daar was ze juist blij mee. Haar tegenspelers waren lyrisch over de samenwerking; Paul de Leeuw noemde haar “fenomenaal” en Jeroen Spitzenberger vertelde dat Van Houten hem “optilde” op het artistieke vlak.

In de zomer van 2007 nam Van Houten haar eerste Engelstalige film op. Deze productie, Dorothy Mills, werd opgenomen bij Dublin en geregisseerd door de Franse regisseur Agnès Merlet. Vervolgens speelde zij Nina, de echtgenote van graaf Claus Schenk von Stauffenberg (gespeeld door Tom Cruise) in de big-budget thriller Valkyrie (2008). Ze werd voor deze film geselecteerd in juni 2007 en kreeg daarvoor veel media-aandacht. Cruise vroeg persoonlijk aan Van Houten om zijn vrouw te spelen na het zien van Zwartboek.

In oktober 2007 speelde ze drie dagen lang in Marokko naast Leonardo DiCaprio in de film Body of Lies van regisseur Ridley Scott. In een interview gaf ze toe dat ze zich daar “eenzaam” voelde.[35] Uiteindelijk haalde haar rol de bioscoopversie van de film niet, omdat aan de montagetafel bleek dat het plot rond haar personage niet werkte. Van Houten gaf toe dat deze beslissing invloed had op haar zelfvertrouwen, vooral omdat ze op de set herhaaldelijk had verteld hoe belangrijk het voor haar was. En in Toronto behoorde ze tot de acteurs van Repo Men, een sf-thriller over dubieuze orgaanhandel, samen met onder meer Jude Law en Forest Whitaker. Ze werd in het najaar van 2007 gelijktijdig in deze films ingezet, vlak nadat ze haar draaidagen van Valkyrie had afgerond.

Repo Men werd in begin 2008 opgenomen en nadien werd Van Houten geprezen door tegenspeler Whitaker. Over haar samenwerking met Jude Law vertelde ze: “Als ik hem ‘s ochtends tegenkwam in de lift, begon ik de eerste dagen te blozen en stamelen, gewoon omdat hij goedemorgen tegen me zei. Daar maakte hij achteraf, toen we elkaar wat beter kenden, voortdurend grapjes over.” Haar rol was klein en de film, die pas in het voorjaar van 2010 werd uitgebracht, werd geen internationaal succes, maar de Nederlandse media merkten haar niettemin op. Zo schreef NU.nl: “Carice van Houten krijgt als ‘zeurwijf’ (haar woorden in de film) net genoeg screentime om iets meer van een eendimensionale rol te maken.” Het Parool klaagde dat Van Houten het moest doen met een “ondankbaar oppervlakkig rolletje”, maar schreef dat het haar carrière niet zal schaden.[40] In 2013 sprak Van Houten in College Tour over het meewerken aan projecten die niet naar haar hart stonden, en noemde Repo Men als voorbeeld.

Van Houten vertelde regelmatig in interviews dat ze Hollywood geen ideale plek vindt om te wonen en ze vertelde minder serieus genomen te worden in de Amerikaanse filmindustrie. Bovendien klaagde ze over de “paparazzi-regen” waar ze mee te maken kreeg tijdens de promotietournee van Valkyrie. In 2010 kondigde ze aan dat ze de Nederlandse filmindustrie boven de Amerikaanse zou kiezen, omdat de kleine rollen die ze daar kreeg haar artistiek niet prikkelden: “Om daar weinig interessante bijrollen te gaan spelen, heb ik toch iets te veel ambitie.”

In april 2008 nam Van Houten Zingen in het donker op, een niet-commerciële korte film over huiselijk geweld waarin ook Frank Lammers, Aart Staartjes en Gaite Jansen een rol vertolken. Ze nam de rol na een telefoontje van Lammers en vertelde dat ze het door het thema belangrijk vond om er aan mee te werken. Op 4 oktober 2008 begonnen de opnamen van de Britse kostuumfilm From Time To Time. De film is gebaseerd op het beroemde kinderboek The Chimneys of Green Knowe van Lucy M. Boston, en draait sinds 2009 op verscheidene filmfestivals.

In april 2009 werd bekendgemaakt dat Van Houten een rol ging spelen in de Britse historische horrorthriller Black Death. Opeenvolgend kwam in juli 2010 het nieuws dat ze een rol ging spelen in de thriller Intruders, samen met Clive Owen en Daniel Brühl. De film werd geregisseerd door de Spaanse regisseur Juan Carlos Fresnadillo en geproduceerd door de Hollywoodstudio Universal Pictures.

In een interview met Hollands Diep uit het najaar van 2011 uitte Van Houten haar teleurstelling in haar internationale carrière in de periode 2008-2010: “Ik had [de Hollywoodcarrière] een beetje losgelaten. In Nederland krijg ik volop kansen om diepgaande rollen te spelen; een volledig personage met een veelzijdig karakter. In Amerika blijf je als Nederlandse actrice toch meestal ‘het vriendinnetje van’. Daar heb ik moeite mee. Ik wil niet meer settelen voor een zwakke rol, alleen omdat het een Hollywoodfilm is met internationale sterren.” In hetzelfde interview vertelde Van Houten over haar eenzaamheid in Hollywood, en legde de druk van de Nederlandse media en publieke opinie uit: “Toen ik in 2008 Valkyrie deed, voelde ik me net onze afgevaardigde voor het songfestival. […] Ik ben een soort exportproduct geworden. […] De erotisering van Hollywood is op dit moment op mij geprojecteerd. De werkelijkheid mag niet teleurstellen en niet te veel worden gerelativeerd, althans niet door mij.”

Hier kwam verandering aan toen ze in 2011 de rol van de rode priesteres Melisandre kreeg aangeboden in het tweede seizoen van de HBO-televisieserie Game of Thrones: “Door mijn rol in zo’n goede serie word ik iets serieuzer genomen. Dat heeft mijn internationale ambities aangewakkerd.”

bron : http://nl.wikipedia.org/wiki/Carice_van_Houten

babe van de maand: Lotte Verbeek

ook al mag ik  Geillis Duncan niet altijd ik vind het leuk om haar in een Schotse serie te zien. beetje Nederlandse trots. zag ook nu pas dat ze een rolletje had in de film the fault in our stars.

 Lotte Verbeek (Venlo, 24 juni 1982) is een Nederlandse actrice. Op het Internationaal filmfestival van Locarno won ze een Luipaard voor beste actrice voor haar rol in Nothing Personal. Daarnaast was zij voor dezelfde rol genomineerd voor het Gouden Kalf voor beste actrice.
Lotte Verbeek begon haar opleiding aan de Kleinkunstacademie als danseres. Ze speelde in enkele musicals en videoclips en was actief als model. In 2005 veranderde ze van studierichting en ging de acteursopleiding volgen. In 2006 speelde ze al haar eerste rol, in de televisieserie Moes. Daarna was ze in het theater te zien als Regan in King Lear (Toneelgroep Het Vervolg, 2007)

In 2008 speelde ze haar eerste hoofdrol in de Nederlandse film Links van Froukje Tan, waarin ze vijf verschillende vrouwen moest spelen. In 2009 speelde ze de hoofdrol in Nothing Personal van Urszula Antoniak, waarvoor ze een Luipaard ontving voor Beste actrice op het Internationaal filmfestival van Locarno én Beste actrice op het International Film Festival van Marrakech in datzelfde jaar. In 2009 speelde ze een rol in de tv-drama Barbosa van Iván López Núñez.

In 2010 speelde Verbeek Pauline van Waldeck-Pyrmont in de televisieserie De Troon. Daarnaast was ze op het toneel te zien in het theaterstuk Lollipop van Miek Uittenhout. In 2010 werd ze ook uitverkoren als Shooting Star door de European Film Promotion op het Filmfestival van Berlijn. In hetzelfde jaar speelde ze een hoofdrol in de Italiaanse mini-serie over het Nederlandse Trio Lescano: Le ragazze dello swing. In 2011 was zij te zien in de televisieserie The Borgias van Neil Jordan, als Giulia Farnese, de minnares van Rodrigo Borgia (gespeeld door Jeremy Irons). Borgia (1431-1503) werd de latere paus Alexander VI, een van de middeleeuwse katholieke kerkleiders die er een maîtresse op nahielden.

Verbeek speelde in 2014 de rol van Lidewij Vliegenthart in de film The Fault in Our Stars, een verfilming van de gelijknamige roman. Vanaf augustus 2014 is ze te zien in de rol van Geillis Duncan in de serie Outlander.

babe van de maand: Rose McGowan

Ik vind haar geweldig in Charmed. zij speelt Paige en ik vind haar geweldig.

Rose Arianna McGowan (Florence, Italië, 5 september 1973) is een Amerikaans actrice. Ze werd in 2008 genomineerd voor een Saturn Award voor haar bijrol in de dubbele filmvertoning Grindhouse (in Nederland en België uitgebracht als twee losse films getiteld Planet Terror en Death Proof).
McGowan werd geboren als de tweede van uiteindelijk zes kinderen van de Frans-Amerikaanse schrijfster Terri en de uit Ierland afkomstige Amerikaanse artiest Daniel McGowan. McGowan groeide op in een omgeving waarin de sekte Children of God centraal stond. Hoewel haar moeder de cult in 1978 verliet, bleef het een grote rol in haar leven spelen.
Omdat haar vader contacten had met de Italiaanse modewereld, werd McGowan op 3-jarige leeftijd een model voor onder andere het tijdschrift Vogue Bambini. Nadat haar vader zijn echtgenote verliet voor een kindermeisje, nam haar moeder de opvoeding van de kinderen over. McGowan vertelde in een later interview dat zij echter degene was die de verantwoordelijkheid op zich nam voor haar kleinere broers en zussen. Haar ouders scheidden toen McGowan negen jaar oud was. Niet veel later verhuisde de familie naar de Verenigde Staten en werd een leven opgebouwd in Oregon.
Toen McGowan 14 jaar oud was, overtuigde een toenmalige partner van haar moeder haar dat McGowan verslaafd was aan drugs. In 1989 werd ze hiervoor naar een afkickkliniek gestuurd. Hierna vervreemdde McGowan zich van haar familie en was ze een jaar lang dakloos. Ze stapte naar de rechter en emancipeerde zich met succes van haar moeder. Hierna verhuisde ze naar Seattle om bij haar tante in te trekken. Later woonde ze bij haar vader in Montreal en bezocht ze een kunstacademie.

McGowan reisde in 1990 naar Los Angeles en kreeg hier een gastrol in de televisieserie True Colors. Twee jaar later volgde haar filmdebuut, met een kleine rol in de tienerfilm Encino Man (1992). Haar grote doorbraak kwam met de hoofdrol in de cultfilm The Doom Generation (1995), waarin McGowan een losgeslagen tiener speelt. McGowan vertelde dat ze de rol kreeg aangeboden toen ze via vrienden in contact kwam met regisseur Gregg Araki.

Vier maanden voordat de opnames van de film waren afgerond, kwam McGowans toenmalige vriend te overlijden. McGowan had veel moeite met het verwerken van zijn dood en vertelde in een interview dat ze zich volledig stortte op een zo goed mogelijke vertolking van haar personage in The Doom Generation. De film ging in januari 1995 in première op het Sundance Film Festival. Op dat moment studeerde McGowan nog om schoonheidsspecialiste te worden, maar verhuisde later in 1995 naar Los Angeles om een carrière te maken als actrice.

Na kleine verschijningen in de films Bio-Dome en Kiss & Tell (beiden 1996), bereikte McGowan een groter publiek met de rol van Tatum Riley in Wes Cravens horrorfilm Scream (1996). Hierna speelde ze voornamelijk in films die kleinschalig werden uitgebracht.

McGowan groeide in deze periode uit tot een sekssymbool en werd een terugkerend model voor het merk Bebe. Zo werd ze gekozen voor de rol van sekssymbool Clara Bow, maar het project werd al snel van de baan gehaald. In 1997 was ze een eregast bij de Sundance Film Festival, maar McGowan verliet de bijeenkomst toen haar beste vriend zelfmoord pleegde. Ze vertelde later dat veel dierbaren zijn overleden en dat dit haar sterker heeft gemaakt.

In het najaar van 1997 ontmoette McGowan de shockrocker Marilyn Manson bij de première van Gummo. McGowan had toen nog een relatie met een andere man maar beëindigde deze voor een toekomst met Manson. Ze werden verliefd en trokken al enige dagen na hun ontmoeting bij elkaar in.[10] In deze periode speelde McGowan voornamelijk kwaadaardige personages in films, waaronder als de moordende Debbie Strand in Devil in the Flesh (1998) en de gemene Courtney Alice Shayne in Jawbreaker (1999). Voor haar rol in Jawbreaker werd ze genomineerd voor een MTV Movie Award.

Op 12 februari 1999 werd bekendgemaakt dat McGowan zich had verloofd met Manson. Hierna maakte ze een aantal films die vrijwel allemaal flopten. McGowan legde uit dat ze ervan bewust was dat de meeste films niet goed waren, maar dat ze het geld nodig had en om die reden de rollen accepteerde. In januari 2001 werd bevestigd dat Manson en McGowan uit elkaar zijn gegaan. Ze waren toen al twee jaar verloofd, maar hadden nog geen trouwplannen. McGowan vertelde dat de twee verschillende levensstijlen hadden en ze niet om kon gaan met zijn drugsgebruik.

In het najaar van 2001 kreeg McGowan haar eerste vaste rol in een televisieserie. Ze kreeg de rol van Paige Matthews in de succesvolle serie Charmed. McGowan diende als vervanger van Shannen Doherty, die het vorige seizoen opstapte. Hoewel in eerste instantie werd gedacht dat actrices als Jennifer Love Hewitt, Jennie Garth, Fairuza Balk, Eliza Dushku, Vanessa Marcil en Lacey Chabert Doherty zouden vervangen, werd bevestigd dat McGowan deze rol ging vervullen.

McGowan speelde vijf seizoenen lang de jongste zus van Holly Marie Combs en Alyssa Milano. Ondanks de lange werkdagen, bleef McGowan in verschillende films spelen. Zo vertolkte ze de roodharige actrice/zangeres Ann-Margret in de miniserie Elvis (2005) en had ze een kleine rol in Brian De Palma’s The Black Dahlia (2006). In het laatste seizoen boden de producenten haar aan uitvoerend producent van de serie te worden. Omdat haar geen extra salaris betaald zou worden, wees McGowan dit af.

McGowan ontmoette regisseur Robert Rodriguez op het Filmfestival van Cannes van 2005. Hij raakte onder de indruk van haar en bood haar een auditie aan voor zijn opkomende film Planet Terror (2007). De opnames vonden plaats toen McGowan nog twee maanden verplichtingen had aan Charmed. Ze vloog heen en weer om zowel mee te kunnen werken aan Planet Terror als een contactbreuk met Charmed te vermijden. Ze vertelde in een interview dat ze in deze periode last had van uitputting en als resultaat enorm in gewicht afviel. Naast het spelen in Planet Terror, kreeg McGowan ook een bijrol in Quentin Tarantino’s tegenhanger Death Proof (2007).

De films werden gezamenlijk uitgebracht onder de titel Grindhouse. Hoewel de film niet goed aansloeg bij het publiek, kreeg McGowan meer bekendheid. Haar personage werd een stijlicoon, wegens het feit dat ze een wapen als been had. Voor de film werd uitgebracht ontstonden er al speculaties dat McGowan een affaire zou hebben met Rodriguez, die destijds al 16 jaar lang getrouwd was en een gezin was begonnen. In eerste instantie ontkenden ze alle geruchten, maar in mei 2007 werd bekendgemaakt dat ze wel degelijk een relatie hadden. In oktober 2007 volgde een verloving.

Na de release van Grindhouse merkte men op dat McGowans gezicht was veranderd. Ze gaf toe dat ze plastische chirurgie was ondergaan, maar legde uit dat ze dit uit medische redenen moest doen. Ze was in 2007 betrokken bij een auto-ongeluk, met als gevolg dat een stuk glas vast kwam te zitten in haar oog. In november 2007 kreeg McGowan de vrouwelijke hoofdrol in de onafhankelijke film Fifty Dead Men Walking (2008), die in september 2008 in première ging op het Toronto Film Festival.

Nadat haar relatie met Rodriguez bekend was gemaakt, begonnen ze samen te werken aan het maken van enkele actiefilms. Vlak na de release van Grindhouse werd bekendgemaakt dat Rodriguez haar de titelrol had gegeven in de remake van Barbarella, een film uit 1968 met Jane Fonda in de hoofdrol. Daarnaast werd in juni 2008 bevestigd dat ze de hoofdrol zal spelen in Red Sonja (2009), wat ook een remake is. Om zich voor te bereiden op de rol, deed McGowan drie uur per dag aan fitness en leerde ze professioneel zwaardvechten. Ze stond er namelijk op haar eigen stunts te doen en geen stuntvrouw te hoeven gebruiken. Tevens maakten ze in mei 2008 plannen bekend te werken aan een televisieproject met de werktitel Women in Chains.

McGowan veroorzaakte in september 2008 een controverse door te vertellen dat ze hoogstwaarschijnlijk de Provisional Irish Republican Army had gesteund als ze in die periode in Ierland had gewoond. Ze werd bekritiseerd voor haar opmerkingen en haar uitspraken werden door velen als beledigend opgevat, onder wie verscheidene politici. Enkele dagen na haar opmerkingen werd bekendgemaakt dat McGowan actrice Katee Sackhoff zal vervangen in de serie Nip/Tuck. McGowan zal in vier afleveringen verschijnen in 2009. En in 2013 speelde ze een jonge Cora in de serie Once Upon a Time.

Al sinds 2006 gingen geruchten rond dat McGowan de rol van Ava Lord zal spelen in Sin City 2. Hiermee zou ze actrices Rachel Weisz en Angelina Jolie vervangen. Er werd echter nooit bevestigd dat McGowan gekozen was en de productie wordt al met jaren vertraagd. Daarnaast vertelde Jolie in 2008 dat ze alsnog graag zou meewerken aan het vervolg op Sin City (2005). Een ander vertraagd project waar McGowan aan gelinkt is, is de biografische film Black Oasis (2009). In 2007 werd aangekondigd dat ze actrice Susan Cabot zal vertolken in de film, maar er zijn nochtans geen plannen om de film daadwerkelijk te maken.
McGowan zou pornoactrice Linda Lovelace vertolken in de biografische film Inferno. Hiermee versloeg ze Angelina Jolie en Meg Ryan, twee andere actrices die in onderhandeling waren om de rol te spelen. De film is nooit gemaakt, net als bijna al de film- en televisieprojecten waar McGowan aan verbonden was. De actrice legde uit dat het door de kredietcrisis lastig werd om de financiering te krijgen en dat het daardoor niet mogelijk was om de films te maken. Dit gold voor onder andere Black Oasis, Inferno en Woman in Chains.

bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Rose_McGowan